Dzień jak co dzień albo i nie:)

Pewnie zastanawiacie się czasem jak wygląda nasz dzień, gdy tata wychodzi do pracy. Otóż każdy wygląda inaczej, mimo tego, że bardzo staramy się (a raczej mama) wbić w jakąkolwiek rutynę.

Dzień zaczyna się koło 6 rano, wtedy budzi się Franio, mama karmi go i zanosi go do taty. Jeśli noc jest bardziej kiepska i Franek obudził się więcej niż raz (ostatnio postanowiliśmy nie spać od 2giej do 6tej) mama puka w ścianę i tata sam po niego przychodzi. Franek na foteliku towarzyszy tacie w przygotowaniach do pracy (prysznic, śniadanie). Wtedy my z mamą smacznie śpimy do godziny 8ej. Tata wychodzi z domu, Franek wraca do nas i nas budzi, pije mleko i sam zasypia :)

Jego drzemka trwa jakieś 20 minut, wtedy mama nieskutecznie namawia mnie, żebym się pozwolił ubrać. Po godzinie protestów i skakania po łóżku i biegania z gołą dupka po domu, jestem ubrany i mama robi nam śniadanie, wtedy ja się bawię a Franek patrzy na to co robię w foteliku. Jemy z mamą śniadanie i pijemy rooibos. W międzyczasie Franek robi się znów śpiący i marudzi, mama zanosi go do łóżeczka, gdzie zasypia sam. Wtedy mama rozpakowuje zmywarkę, sprząta po śniadaniu, wstawia do gotowania zupę (jeśli nie ma z wczoraj), nastawia pranie, sprząta ubrania, ścieli łóżka i zagląda do szafek i lodówki, sprawdza czego brakuje i robi listę zakupów. A ja się bawię w międzyczasie wypowiadając milion razy: mama baw... Mama zaczyna się bawić, ale po dwóch minutach Franek się budzi i trzeba go nakarmić.

Potem zaczynają się przygotowania do spaceru, ale namawiać na spacer mnie długo nie trzeba, jak tylko widzę, że mama ubiera okulary i wkłada do wózka Franka, wskakuję na deskę przy wózku i jestem gotowy. Najwięcej czasu zabiera przekonanie mnie do ubrania butów i kurtki, w międzyczasie mama i Franek są gotowi, a ja uciekam znów po domu i chcę wychodzić na spacer w skarpetkach.

Jak już uda nam się wyjść z domu, przy dobrych wiatrach jest godzina 11, przeważnie 12ta. Czasem idziemy na zakupy, czasem do Mai w odwiedziny, a czasem na plac zabaw, a czasem wszystko na raz. Po 14tej wracamy, Franek dosypia w wózku, jemy zupę, potem ja się bawię i namawiam mamę (mama baw) a mama zaczyna robić obiad i co jakiś czas przychodzi się ze mną pobawić. W marzeniach mamy ja ucinałbym sobie wtedy drzemkę i mama mogłaby np. poczytać gazetę, poćwiczyć, poleżeć albo po prostu usiąść i nie robić nic. Niestety od ponad tygodnia odmawiam spania w dzień, co ciekawe wieczorem nie jestem zmęczony i chodzę spać jak zwykle koło 21...

Potem budzi się Franek, jest bardzo głodny i je długo, za to ma super humorek i gada z rybami albo czymś co akurat widzi na ścianie. Mama kończy robić obiad, przychodzi tata, jemy, Franek idzie na drzemkę i potem w zależności od pogody albo bawimy się w domu albo jedziemy gdzieś na wycieczkę.

Najcięższe są dni, kiedy pogoda jest tak paskudna, że nie da się wyjść z domu. Wtedy ja skaczę po ścianach, a mama rwie włosy z głowy, Franek nie może mocniej zasnąć i chce być na rękach u mamy, ja się robię zazdrosny i jest nieciekawie. Dlatego też przeprosiliśmy się z irlandzką pogodą i ani deszcz ani wiatr nie są nam straszne. I potwierdzamy, że nie ma złej pogody tylko źle ubrane dzieci, hehe. Oczywiście nie mamy tu na myśli huraganu :)

Wczoraj na spacerze nie byliśmy zbyt długo, więc wieczorem zaczęła mi bić szajba, czego świadkami na skajpie byli dziadkowie z Poręby. Dlatego dziś mama postanowiła mnie wymęczyć i ponad dwie godziny maszerowałem czasem w deszczu, czasem w słońcu przy dużym wietrze od czasu do czasu wskakiwałem na deskę jak trzeba było przejść się przy ruchliwej ulicy albo przejść na drugą stronę. Wymęczyłem się tak, że pierwszy raz w życiu zasnąłem podczas jedzenia obiadu. Tata wyszedł do Franka, mama sprzątała ze stołu i jak odwróciła się to już spałem w foteliku :) Mama wzięła mnie na ręcę, gdzie dospałem pół godzinki, a potem mnie obudzili, tzn. do pokoju przyszedł głodny Franek. Niestety ta drzemka dodała mi znów energii, jest 21.14 mama pisze, a ja czytam książki i każde auto w książeczce przeżywam: patrz! patrz!

Kilka foci z dziś na potrzeby dokumentacji posta: spacer ruchliwą ulicą (na desce!) jest dla mnie największą atrakcją, gdyż ostatnio przeżywam fascynację lawetami i dźwigami (zauważcie, że ten dźwig lewituje!!!). Jak przyświeci słońce to kochamy ten kraj, pokrzywy pachniały tak pięknie w słońcu. Ale za kilka minut złapał nas lodowaty deszcz, brrrr. Kolejna atrakcja to myjnia ręczna, która jest zaraz obok naszego sklepiku z warzywami (do domu je wiezie Franek). I znów słoneczko, cieszymy się bardzo i zbieramy kamyćki z tej radości. Potem pomagam mamie przy obiedzie (dziś humus z warzywami i pitami, które sam wałkowałem) a Franek gada z rybami (zawsze ma im wiele do powiedzenia). A na koniec Nyska, którą kupiła mi mama w polskim sklepie. Te autka są ułożone na stanowisku z wędlinami, a że zażyczyłem sobie kiełbasę i mama czekała w kolejce, jakoś tak wyszło, ze wrzuciła ją do koszyka razem z kiełbasą. Ja byłem bardziej zainteresowany jedzeniem bułki, którą sobie po prostu wziąłem z półki w sklepie. A teraz ją kocham i mówię na nią bananowy autobusek :) A to przez ostatnią naukę kolorów (żółty jak banan, hehe). Na koniec drzemka na mamie i zabawy z tatą.

Oczywiście są też takie dni, że do 12tej jesteśmy w piżamach i oglądamy bajki i mama ledwie rzuci mi coś do jedzenia na stół tudzież na podłogę, gdzie się bawię :) Ale na szczęście zaczyna się irlandzkie lato (plus 10 stopni hehe) i takie dni zdarzają się coraz rzadziej.

Dobra idziemy spać, bo 21.28 muszę zasnąć zanim pranie się skończy wirować, bo znów mi mama każe je wieszać :)

Wybaczcie, że ten post jest bez ładu i składu, ale nie mamy ani siły ani czasu, żeby go poprawiać, bo trzeba myć zęby, łapki i wieszać to pranie. Pa!